Photo - Vision

Tuesday, November 10, 2009

ENSA Paris - Belleville 2009

Main Entrance

New building of the Paris - Belleville School of Architecture is situated in NO.60 , Blvd La Villette , 75019 , PARIS

View from the roof of the School

Interior court yard

One of the best Architecture Schools of FRANCE

Cafeteria

Library

Ateliers and Studios

Library

Amphi

Entrance stairs

Library

Follow more photos of ENSA PB , here :

http://mahdi-shadkar.com/PHOTO_VISION/Albums/Pages/ENSA_PB_2009.html

HTTP://WWW.PARIS-BELLEVILLE.ARCHI.FR

Mahdi SHADKAR

5 November 2009

Ecole Paris Belleville

Paris

Monday, October 12, 2009

Unité d'Habitation de Le Corbusier - Marseille

The Unité d'Habitation (French, literally, "Housing Unity" or "Housing Unit" since Unité has both meanings in French) is the name of a modernist residential housing design principle developed by Le Corbusier, with the collaboration of painter-architect Nadir Afonso. The concept formed the basis of several housing developments designed by him throughout Europe with this name.

مجتمع مسکونی مارسی ، بنایی مسکونی ای می باشد که توسط لوکوربوزیه و با همکاری نادیر آلفونسو ی نقاش طراحی شده است . این کانسپت مسکن ، بعدها در سراسر اروپا و با نام " کانسپت لوکوربوزیه " ادامه پیدا کرد

The first and most famous of these buildings, also known as Cité Radieuse (radiant city) and, informally, as La Maison du Fada (French - Provençal, "The Lunatic's House"), is located in Marseille, France, built 1947-1952. One of Le Corbusiers's most famous works, it proved enormously influential and is often cited as the initial inspiration of the Brutalist architectural style and philosophy.The Marseille building, developed with Corbusier's designers Shadrach Woods and George Candilis, comprises 337 apartments arranged over twelve stories, all suspended on large piloti. The building also incorporates shops, sporting, medical and educational facilities, and a hotel. The flat roof is designed as a communal terrace with sculptural ventilation stacks and a swimming pool.

خانه ی شعاعی ( سیته رادیوز ) در مارسی واقع است . این مجموعه بین سالهای 1947 تا 1952 ، و در راستای سازندگی مارسی جنگ زده ، ساخته شد

روح معماری بروتالیسم در این بنا موج می زند . دیوارهای داخلی خانه ها نیز بتن اکسپوز است مانند دیوارهای تمام ساختمان ، و این از تاکید لوکوربوزیه به بهره گیری از بتن بر می آید

. دارای 337 آپارتمان در 12 طبقه می باشد ، و کل وزن بنا بر روی پیلارهای ستونی معلق است

این مجتمع مسکونی ، بسیار مستقل می باشد . مرکز خرید ، هتل ، مدرسه ، مرکز درمانی ، بوتیک های متفرقه و مجموعه ورزشی ، و نیز مهد کودک ، در این بنا درنظر گرفته شده است . بخش خدماتی و اداری و خرید ، و نیز هتل ، در طبقه 3 واقع است ، و یک سالن ورزشی ، و مهد کودک ، در پشت بام قرار گرفته شده است . همچنین یک استخر ، و هواکش های تهویه ی مجسمه شکلی در پشت بام قرار دارد ، و فضای پشت بام را به فضایی عمومی برای ساکنان بدل کرده است

Entrance of the Building

3rd Floor of the Building is the services, offices, resturants and so on

دید به شهر مارسی از پشت بام بنا

View to Marseille from the ROOF

Kindergarten for the children

Links

Unité d'Habitation in Wikipedia

marseille Cité Radieuse Website

Mahdi SHADKAR

April 2009

Marseille

Monday, August 17, 2009

Abbaye des Vaux-de-Cernay

Vaux-de-Cernay Abbey was a Cistercian monastery in northern France (Ile-de-France), situated in Cernay-la-Ville, in the Diocese of Versailles, Yvelines

The abbey was founded in 1118 when Simon de Neauffle and his wife Eve donated the land for this foundation to the monks of Savigny Abbey, in order to have a monastery built in honour of the Mother of God and St. John the Baptist. Vital, Abbot of Savignyaccepted their offer, and sent a band of monks under the direction of Arnaud, who became their first abbot. Besides their first benefactors, others of the nobility came to the aid of the new community.

As soon as they were well established, many postulants were admitted, thus making it possible for the foundation of Breuil-Benoit Abbey (1137) within the Diocese of Evreux. In 1148 Vaux-de-Cernay, together with the entire Congregation of Savigny, they entered the Order of Cîteaux and became an affiliation of Clairvaux Abbey. From this time on they prospered, building a church in the simple Cistercian style. Over time, additional buildings were constructed.

Many of its abbots became well known. Andrew, the fourth, died in the role of Bishop of Arras; Guy of Vaux-de-Cernay, the sixth, was delegated by the General Chapter to accompany the Fourth Crusade in 1203. Three years later he was one of the principal figures in theAlbigensian Crusade, which fought against the Cathars. In recognition of his service he was made Bishop of Carcassonne (1211) and is commemorated in the Cistercian Menology. His nephew Peter of Vaux-de-Cernay, also a monk of the Abbey, accompanied him on this crusade, and left a chronicle of both the Cathars and the war.It was under his successor, Abbot Thoas, that Porrois Abbey, a monastery of Cistercian nuns (later on the famous Abbey of Port-Royal), was founded and placed under the direction of the abbots of Vaux-de-Cernay. The ninth abbot, Thibault de Marley (1235-47), a descendant of the Montmerency family was canonized.

Towards the end of the fourteenth century the monastery began losing its fervour, both on account of its wealth and because of the disturbed state of the Ile-de-France during the Hundred Years' War. But after the introduction of commendatory abbots (1542) there was little left besides the name of the monks. In the seventeenth century it was restored in spirit by embracing the Reform of the Strict Observance of Denis Largentier. It was during this time its commendatory abbot was John Casimir, King of Poland. The monastery was suppressed in 1791 during the French Revolution and its members (twelve priests) were dispersed.

The buildings, after passing through various hands, were partly restored. The site was bought by Charlotte de Rothschild in the 1880s who saved the ruins of the church and part of the buildings.Today the buildings are used as a 1200 person hotel complete with restaurant and heliport, but still using the nearby spring as the monks did centuries before.

Mahdi SHADKAR

Nikon D200

16 August 2009

Abbaye des Vaux-de-Cernay

France

Monday, May 11, 2009

Tehran's City Theater Complex

City Theater of Tehran, the largest Theater auditorium in the Middle East

Tehran's main theatre hall known as Teatre Shahr is a perfect center of theatre in Iran with several halls, and modern equipments.

در محل امروزی تئاتر شهر ، در گذشته «کافه شهرداری» قرار داشت که یکی از مهم ترین تفرج گاه های مردم تهران به شمار می رفت . در این محل عصرهای پنج شنبه و جمعه سیرک بازان و معرکه گیران جمع می شدند و تهرانی ها اوقات فراغت خود را در این محل سپری می کردند. کافه شهرداری اواخر دهه سی تا اوایل دهه چهل یکی از مهم ترین پاتوق های روشنفکرانی چون فروغ فرخزاد و جلال آل احمد بود . در ابتدای دهه ۴۰ گروه کارگاه نمایشی به فکر افتاد تا برای تهران یک سالن آمفی تئاتر دست و پا کند .با سرمایه گذاری فرح ، کلنگ تئاتر شهر در سال ۱۳۴۶، در محل کافه شهرداری به زمین زده و طراحی این ساختمان به عهده امیر علی سردار افخمی یکی از نام آورترین معماران آن دوره سپرده شد . سردار افخمی از شاگردان استاد «هوشنگ سیحون» بود. سیحون و افخمی، از بنیان گذاران جریان معماری پیشروی ایران بوده اند. مجموعه تئاتر شهر از ۵ تالار تشکیل شده . تالار های این مجموعه عبارتند از : تالار اصلی‏، تالار کوچک، تالار قشقایی، تالار سایه و تالار چهارسو . سالن اصلی که در طبقه همکف این ساختمان قرار دارد، به عنوان اولین و مهم ترین سالن به منظور اجرای نمایش هایی با پرسوناژهای متعدد در دو طبقه طراحی شده و گنجایش آن ۵۷۹ نفر است

این سالن دارای تمامی تجهیزات لازم برای یک سالن تئاتر شامل : صحنه گردان الکتریکی، آسانسور دکور، سیستم آویزهای بالا رونده برای دکور، دهانه متحرک صحنه، پرده و امکانات سینمایی و دستگاه های کنترل کننده است . ورودی سالن نمایش نیز دارای دو درب با پوشش آکوستیک است تا از ورود صدای سالن انتظار به سالن نمایش جلوگیری کند. علاوه بر تالارهای نمایش ذکر شده ، این مجموعه دارای سالن انتظار و قسمت های پذیرایی ، کافه تریا ، بوفه ، کتابخانه ، مرکز اسناد ، کتابفروشی و بخش های اداری است. علاوه بر فضاهای سرپوشیده، محوطه باز اطراف بنا در مجاورت خیابان پهلوی ، پارک دانشجو و خیابان شاهرضا نیز بخشی از مجموعه تئاتر شهر محسوب می شوند . دور این ساختمان مدور ، ستون های قرینه به سبک ستون های تخت جمشید طراحی شده است که باعث می شود ساختمان شباهت زیادی با خیمه داشته باشد. بالای ساختمان گنبد نیم مدوری طراحی شده است که یادآور «برج طغرل و معماری دوره ایلخانیان است . شاید مهم ترین ویژگی تئاتر شهر در پلان دایره ای شکل آن باشد. این پلان ترکیبی از معماری یونان و روم قدیم و بناهای مربوط به نمایش ، مانند پانئوم و کلوزیوم است . اینگونه پلان ها در زمان ناصرالدین شاه وارد معماری ایران شده است. پس از سفر ناصرالدین شاه به فرانسه و انگلیس و دیدن سالن های نمایش و اپرای این شهرها، شاه دستور ساخت تکیه دولت را به شکل دایره ای، مانند سالن اپرای پاریس می دهد.

استفاده از آجر، در نما و ترکیب آن با کاشی فیروزه ای و سبز و همچنین بکار گیری عناصر تزیینی آجری، باعث ایجاد حس نزدیکی و آشنایی با بنای تئاتر شهر شده است. در ساختمان آن، ترکیبی جالب از کاشی و آجر به کار رفته است. ترکیب کاشی به شکل انتزاعی و استفاده از آجر برجسته که در دوره های مختلف تاریخی به ویژه در دوره ایلخانیان وجود داشته، در این مجموعه بکار رفته است.

در واقع فضاهای داخلی این بنا با پیچ و خم های حاصل از پیروی طرح از هندسه غالب، حالت رمز و راز گونه به خود گرفته و گویی فرد را در هزار توی خود اسیر کرده، آن چنان که ویژگی هنر است.

ساختمان تئاتر شهر در روز هفتم بهمن ۱۳۵۱ در حضور محمدرضا پهلوی و شهبانو فرح دیبا با روی صحنه رفتن تئاتر باغ آلبالو به کارگردانی آربی آوانیسان و با بازی داریوش فرهنگ ، سوسن تسلیمی ، مهدی هاشمی ، فهیمه راستکار و پرویز پورحسینی به عنوان مدرن ترین سالن تئاتر تهران افتتاح شد . در آغاز فعالیت، توسط سازمان جشن هنر شیراز اداره می شد که بعدها این وظیفه به رادیو و تلویزیون واگذار شد.

لینک منبع مطالب